Urdu jest językiem urzędowym Islamskiej Republiki Pakistanu i jednym z języków narodowych Indii. W samych Indiach i Pakistanie posługuje się nim około 170 milionów rodzimych użytkowników, to dwudziesty najliczniej występujący język ojczysty na świecie. Nazwa urdu została po raz pierwszy wspomniana przez poetę Ghulama Hamadani Mushafi około drugiej połowy XVIII wieku. Wywodzi się ze słowa „Ordu” oznaczającego po turecku armię. Lata później znany był jako Zaban-e-Urdu oznaczający język obozu.

Początki urdu

Urdu rozwinął się w XII wieku z regionalnego języka Apabhramsha z północno-zachodnich Indii. Za pierwszego pisarza w urdu uważa się Amira Khusrau, który był perskim poetą, muzykiem i uczonym związanym z władcami Sułtanatu Delhi. Pisał on kuplety, pieśni ludowe i zagadki w nowo powstałej mowie, znanej najpierw jako Hindvi. Obecnie to, co nazywamy współczesną formą urdu, może wywodzić się w 75% ze swoich korzeni etymologicznych z sanskrytu, a co najmniej 25% słownictwa zostało zaczerpnięte z arabskiego. Język urdu jest ściśle związany z językiem hindi. Chociaż słowo 'urdu' pochodzi z tureckiego, jak już zostało wspomniane, język ten nie jest z nim genetycznie spokrewniony. Podobieństwa znalezione między nimi pochodzą z wpływu perskiego i arabskiego obecnego w obu językach. 

Czy urdu jest łatwo się nauczyć?

Urdu ma bogatą literaturę i brzmi bardzo podobnie do hindi, ale istnieje wiele różnic trudnych do zauważenia dla osoby nie będącej rodzimym użytkownikiem języka. Urdu jest pisany od lewej do prawej strony w piśmie persko-arabskim.  Z powodu innego pisma jest trudny do opanowania dla osób mówiących po angielsku i Europejczyków, ale łatwiejszy dla tych mówiących po persku i arabsku. Jeśli chodzi o gramatykę i strukturę zdań, urdu zawiera formalne i nieformalne formy czasowników oraz rodzaj męski i żeński dla każdego rzeczownika. Wymowa nie jest spójna, więc konieczne jest zapamiętanie słownictwa wraz z dokładną wymową. Poza tym urdu ma wiele zwrotów i trudnych słów, które mogą być kłopotliwe do zrozumienia bez dobrej znajomości języka. Ma również czasowniki, które są do siebie podobne i łatwo je pomylić, na przykład کہنا (Kehna), co oznacza „mówić”, کرنا (Karna), co oznacza „robić” i کھانا (Khana), co oznacza „jeść”. Badania pokazują, że do osiągnięcia podstawowej biegłości w urdu potrzeba 720 godzin nauki (6 godzin dziennie przez 4 miesiące), a do pełnego opanowania potrzeba 1100 godzin (6 godzin dziennie przez 4 miesiące).

Podsumowując, urdu jest językiem wyrafinowanym i pięknym. Znany jest jako język poetów, zwanych w urdu również „shayar”. Jest umiarkowanie trudny, a więc trudniejszy do nauczenia niż angielski czy niemiecki, ale łatwiejszy niż chiński. Zapożyczył niektóre angielskie słowa ze względu na kolonizację i wpływy brytyjskie. Nauka urdu może być jednym z najbardziej satysfakcjonujących doświadczeń, ponieważ język ten ma bogatą historię, kulturę i religię. Można ją sobie ułatwić, sięgając po odpowiednie materiały. W sklepie Azjatyckie Języki pojawił się mini e-book  „Jak opowiadać o sobie w urdu". To pozycja, która powstała w ramach akcji charytatywnej na rzecz Pakistanu.

Współautorką tekstu jest Alicja Musiałek, praktykanta WordPassion